Droga dziecięctwa Bożego

0

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus (1873-1897), karmelitanka z Lisieux, całkowicie zaufała Bogu i realizowała ewangeliczne rady zaproponowane przez Jezusa. Mądrze realizowała swoje powołanie. Cechą charakterystyczną jej życia było szerzenie idei dziecięctwa Bożego.

Doświadczyła w swoim życiu Boga. Miłowała Go w radościach i cierpieniach. Na Jego miłość odpowiadała pełnym prostoty zawierzeniem. Bóg ją prowadził drogą do królestwa niebieskiego. Ona w pokorze szła drogą prowadzącą do zbawienia i wzrastała w świętości.
„Mała droga to droga świętego dziecięctwa. W tej drodze jest coś niepowtarzalnego, jakiś geniusz św. Teresy. Jest w niej zarazem potwierdzenie i odnowienie prawdy najbardziej fundamentalnej i uniwersalnej. Jakaż bowiem prawda ewangeliczna jest bardziej fundamentalna i uniwersalna niż ta: Bóg jest naszym Ojcem, a my jesteśmy Jego dziećmi?” (św. Jan Paweł II, homilia w Lisieux, 2 czerwca 1980 r.)
Jezus, ucząc swych uczniów pokory, wskazywał na postawę dziecka. Taka postawa porywała św. Teresę. Z tej postawy wypływała jej miłość.
W każdym z nas jest trochę pokory, ale i niemało pychy. Nie inaczej było z apostołami. „Uczniom Jezusa przyszła myśl, kto z nich jest największy”. Zaskakująca jest reakcja Nauczyciela z Nazaretu. Stawia przed nimi dziecko, które w starożytnym społeczeństwie nie odgrywało istotniejszej roli. Tymczasem Chrystus zachęca uczniów, by przyjęli je w Jego imię, bo ten kto „jest najmniejszy, ten jest wielki”. Jezus uczy nieudawanej pokory.
W królestwie niebieskim wielki jest ten, kto – wykorzystując dary Boże – wyświadczał dobro innym. Przecież sam „Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”. Dlatego uczymy się postawy służebnej i pokory od Jezusa, który był cichy i pokorny serca.
Świętość Małej Tereski od lat wzbudza podziw ludzi nie tylko w Kościele, ale nawet w zeświecczonym świecie. Podążajmy dzielnie małą drogą do świętości, którą nam ukazuje św. Teresa.
Ks. Jan Augustynowicz

BRAK KOMENTARZY

ZOSTAW ODPOWIEDŹ