Witold Zagórski urodził się 25 września 1930 roku w Warszawie. Sukcesy zaczął osiągać w latach 50-tych XX wieku. Zdobył mistrzostwo Polski z Polonią Warszawa w 1959 roku, a w kolejnym sezonie sięgnął po tytuł z inną stołeczną drużyną, Legią. W barwach Polonii był trzy razy wicemistrzem kraju. W latach 1951-56 zagrał 49 razy w reprezentacji Polski, w barwach której rzucił łącznie 165 punktów. Karierę zakończył szybko, w wieku 31 lat i został trenerem. Już w 1961 roku został opiekunem reprezentacji, a dwa lata później sięgnął z nią po wicemistrzostwo Europy we Wrocławiu. Z kolejnych mistrzostw Starego Kontynentu również wracał z medalami. W Moskwie w 1965 r. i Helsinkach w 1967 r. kadra wywalczyła brązowe medale. Witold Zagórski prowadził biało-czerwych na trzech igrzyskach olimpijskich – w Tokio (1964, szóste miejsce), Meksyku (1968, szóste miejsce) i Monachium (1972, dziesiąte miejsce) oraz na Mistrzostwach Świata w Urugwaju w 1967 roku (jedyny występ reprezentacji w historii na tej rangi turnieju, piąte miejsce).

Pracę z kadrą Polski zakończył w lipcu 1975 r. z bilansem 86 zwycięstw i 59 porażek. Przeprowadził się do Austrii, prowadząc m.in. reprezentację tego kraju, pierwszoligowy klub Swans Gmunden, drużyny kobiece oraz zespoły koszykówki na wózkach.

Cześć Jego Pamięci

 

źródło: pzkosz.pl